Jesteś?
Jestem.
Tak… tym razem na pewno.
Zaciskam palce na trzymanym w dłoni skrawku rzeczywistości i ściągam ją na siebie, jak dziecko zrywające ze stołu obrus. Zachłannie, nie myśląc o kryształowej cukiernicy która potoczy się po podłodze rozsypując słodko-ostre diamenty. Jak zwykle z tą samą niemowlęcą niemal niewinnością i wiarą… w co? Czy może w kogo?
A kto wyciągnie rękę?
Na razie sama muszę sięgać, garściami zgarniać kolory, zapychać nimi usta, aby więcej nie pluć przekleństwami zatopionymi w czerni, malować na powiekach źrenice, by widzieć świat nie tylko swoimi oczyma. I nakładać na policzki barwy wojenne.
Wracam do gry.
Jeszcze nie wiem jaką rolę będę grać, ile razy upadnę… ilu ktosiów przyjdzie i ilu zniknie. Ile pomysłów spłonie od nieumiejętności czy lenistwa. Human – cyferki nigdy nie były moją mocną stroną. Jest jeden i dużo.
I zero. Zerowa wartość logiczna.
I myśli, których bieg więcej nie powinien więcej przypominać wykresu asystolii.
Jestem.
Jakiekolwiek to ma znaczenie.